woensdag 5 augustus 2015

Dag 12: Mushara Outpost (net buiten Etosha)

Zes uur op voor een korte rit van 185 km onderlangs Etosha tot de oostuitgang bij Lindequist Gate. Als we bij de receptie uitchecken, wordt via een portofoon aan de schoonmakers gevraagd of er geen spullen uit onze kamer missen. Code groen en we krijgen onze borg terug. Onze permit voor Etosha eindigt om 11:45 uur, dus we kunnen nog een paar uur doorbrengen in het park.

Al heel snel buiten het park zien we twee auto’s die ergens naar kijken: een leeuw! Het dier loopt in de struiken en is amper te zien. Maar een eindje verder is de herkansing: een leeuw die vlak langs de kant van de weg staat! Hij drentelt wat heel en weer, brult, plast, gromt, loopt weer een stukje en gaat dan in het gras liggen met zijn rug naar ons toe. Als je niet zou weten dat het een leeuw is, zou je denken dat het een struik is, want zijn rug heeft dezelfde grijsgroene kleur als de omgeving.



We rijden verder. Het landschap verandert voortdurend: van een maanlandschap naar een gebied met lage bomen, dan weer een kale vlakte met lage struikjes. Aan de horizon zien we constant de grote zoutvlakte, de Etosha Pan, die eruit ziet als de zee compleet met branding.
Bij Rietfontein is een natuurlijke waterplek. Het is de eerste keer dat we een natuurlijke waterbron zien in het binnenland van Namibië. Buiten enkele vogels zijn er geen dieren te zien.

Onderweg zien we overigens genoeg dieren: een veld vol gnoes, een overstekende kudde van zo’n 30 zebra’s, giraffen, olifanten en ontelbaar veel springbokken. We zien verder een dikdik, een soort hert met grote oren waarvan er niet zoveel in Etosha zijn.




Een half uur te laat komen we aan bij de Lindequist Gate om het park te verlaten, maar dat half uur is gelukkig geen probleem. De banden van de auto worden ontsmet, we moeten op een matje met vloeistof gaan staan en gezuiverd van alle enge dierenziektes mogen we dan verder.

Zo’n 15 km verderop ligt ons onderkomen voor vandaag: the Mushara Outpost. Het is even schrikken als we eerst de Mushara Lodge tegenkomen, dan de Mushara Camping en aan het eind de Mushara Outpost. Outpost, dat klinkt niet fijn …
Maar onze angst is ongegrond. We komen terecht in een prachtige lodge, waar alles erop gericht is om vakantiegangers een heerlijke tijd te bezorgen. We krijgen een welkomstdrankje in een prachtige grote lounge met heerlijke zitjes, een grote eettafel voor 20 personen, open haarden, hoge kasten en openslaande deuren naar het terras, waar zelfs een sterrenkijker staat. Alles is ingericht in koloniale sfeer en is tot in de kleinste details doorgevoerd, zelfs op de toiletten.



Onze slaapplek is een uiterst luxe tent op palen, gelegen tussen de bomen. Rondom de tent is een groot vlonderterras met een zitje. Binnen staat een bed van zeker 2,5 m breed, met een vracht aan kussens en donzen dekbedden. Er is een met glas afgeschotte grote douche binnen, maar ook één in de open lucht. Ook niet onbelangrijk: we hebben wifi!



De rest van de middag gebruiken we om alle stof van ons af te douchen (en naar later blijkt bodylotion in mijn haren te smeren i.p.v. conditioner – verkeerde flesje uit de koffer) en zitten we heerlijk op ons terras. Spelletje doen, foto’s op de laptop zetten, verhaaltjes schrijven, kleppen met deze en gene via whatsapp. Genieten!



Om half 6 gaan we naar de lounge om het blog up te loaden. De wifiverbinding is daar  iets beter, zodat ook de foto’s meekomen. Er is een kampvuur aangestoken en eromheen staan 20 stoelen. Blijkbaar komt hier iedereen voor het eten samen. En inderdaad, een voor een komen de andere gasten aan. Sommige zijn er al wat langer en kennen elkaar, anderen zijn net als wij vandaag aangekomen. De gesprekken die ontstaan gaan natuurlijk eerst over waar je vandaan komt (“Holland? Beautiful country, we were in Rotterdam”) en hoe de reis tot nu is geweest en verder zal gaan. Gelukkig hier geen opschepperig gedoe over de hoeveelheid luipaarden of leeuwen die iedereen gezien heeft. Over het algemeen gaan gesprekken met andere reizigers daar wel over; een buitengewoon irritante gewoonte. Ze geven je de indruk dat jij maar een kneusje bent, want ‘hoor eens wat ik allemaal al gezien heb’, qua wild dus. Dit opscheppen is sowieso wel een dingetje onder reizigers: waar ben jij allemaal al geweest? “Ben je in ook in Zuid-Afrika geweest? En ben je toen helemaal niet in die wijnproeverij bovenop die ene heuvel met die grote apenboom die op 2,76 km ten oosten van Stellenbosch ligt, geweest? Nou, dan heb je echt wat gemist hoor.”
Hier dus geen ergernis, maar een keurig gezelschap dat bij toeval ontstaan is en eenmalig gezamenlijk gaat eten aan een prachtig gedekte koloniale tafel in een lodge in Namibië.
Het eten is van Librije-kwaliteit. Mooi opgemaakte borden met allemaal lekkere dingetjes en amuses ertussendoor. Tegenover ons een jong stel uit Engeland dat op honeymoon is en vertelt over het Engelse schoolsysteem. Verder is er een Italiaan die jaren in Namibië heeft gewoond. Hij weet veel van het land, uit eigen observaties, en geeft ons een minicollege over de verschillen tussen wit en zwart die er volgens hem niet zijn: de verschillen gaan over geld – wie heeft het wel en wie niet.


Na het eten duiken we in dat zalige bed en verdrinken in het dons.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen